Buscar

Lecturafilia

"Leer es vivir dos veces"

Etiqueta

ler en galego

A vida sinxela de Marcelo Firmamento

Vanesa Santiago, autora de "A vida sinxela de Marcelo Firmamento"
Vanesa Santiago, autora de “A vida sinxela de Marcelo Firmamento”

O pasado domingo coñecín a Marcelo Firmamento. Coñecer, si. Dígoo ben, pois Vanesa Santiago preséntanos a un personaxe que ben podería ser unha persoa de carne e óso, un veciño calquera da nosa aldea, un soñador nato.

A escritora sadense, que pasa abondosas tempadas do seu día a día como xestora dunha biblioteca, constrúe n’ A vida sinxela de Marcelo Firmamento unha historia escintilante, moi próxima ao realismo máxico suramericano, mais con tinturas galegas. Pero non é Marcelo un home de destacar facilmente, nin un heroe,  senón que a súa vida é un continuo loitar por un soño, o de coñecer o seu pai desaparecido en estrañas circunstancias cando el aínda non nacera.

Marcelo é unha persoa de mar, dos que poucos quedan. A través da súa figura, Vanesa Santiago, recupera un tempo que se vai, ese tempo de loitadores e de historias que se quedan atrapadas entre as redes, tecidas nelas, na salitre dese mar que todo o sabe. Nel, Marcelo Firmamento vive a cabalo entre a realidade e a fantasía, e pola súa mente pasan os personaxes máis orixinais. Seguir leyendo “A vida sinxela de Marcelo Firmamento”

Non hai luz sen escuridade

Andrea Barreira, autora de "Non hai luz sen escuridade"
Andrea Barreira, autora de “Non hai luz sen escuridade”

Fan falta libros que nos lembren que as nosas vidas están ateigadas de momentos malos e bos, pero que depende dos anteollos que poñamos veremos o lado máis ou menos positivo. Que a vida depende, en boa maneira, da cara coa que a afrontes, é unha idea que se adoita defender, pero que non sempre se ten clara.

Nun período tan decisivo como a adolescencia, é de aplaudir que existan iniciativas que incidan nese incremento da seguridade e da autoestima, tal e como fai Andrea Barreira Freije no seu libro Non hai luz sen escuridade. Nel, coas fórmulas do xénero fantástico, preséntanos a Lea, unha feiticeira das tebras  que vive entre a escuridade e o frío, e que debe ir na procura dun dragón a quen debe domar, e co que así incrementará os seus poderes. Nese camiño, no que pasará por moitas fases e lugares, decatarase que todo o que realmente busca se atopa en si mesma, e que só ten que frear un momento e facer unha introspección. Seguir leyendo “Non hai luz sen escuridade”

Querido H.P. Lovecraft

Antonio Manuel Fraga, autor de "Querido H.P. Lovecraft"
Antonio Manuel Fraga, autor de “Querido H.P. Lovecraft”

Hai estreas literarias que están predestinadas a triunfar. Ese é o caso de Antonio Manuel Fraga, escritor moi recoñecido polos seus libros infantís e xuvenís, que se aventurou cunha historia a cabalo entre os xéneros fantástico, a biografía, e a novela confesional. E vaia resultado. Querido H.P. Lovecraft foi merecedor do I Premio Antón Risco de Literatura Fantástica convocado pola editorial Urco en colaboración con outras entidades. Por se este galardón non fose suficiente, fai pouco vén de concedérselle o Premio da Crítica de Galicia, e neste ambiente de euforia descubro ao Lovecraft visto doutro xeito.

Querido H.P. Lovecraft é unha noveliña moi intensa, nela cúmprese esa máxima de que o bo, se breve, dúas veces bo, pois con tan só 150 páxinas consegue evocar unha historia que nos ofrece o mellor de Lovecraft e do seu amigo, Robert E. Howard. Partindo dunha carta real, o autor artella unha correspondencia na que Howard se dirixe ao seu amigo para contarlle os sucesos que o levarán ao suicidio. O xogo que se nos plantexa é moi interesante, pois xa dende as primeiras liñas sabemos o final, pero seguimos pegados ao libro por recoñecer os porqués. Seguir leyendo “Querido H.P. Lovecraft”

Na butaca: escribir contra o esquecemento

sther f. carrodeguas escribe "Na butaca", un experimento literario contra o esquecemento
sther f. carrodeguas escribe “Na butaca”, un experimento literario contra o esquecemento

Contra o esquecemento, aínda quedan as letras. Ou mellor dito, é o único que realmente pode quedar cando todo semella caer pola borda. Diso é consciente sther f.carrodeguas, unha artista multidisciplinar, que se formou entre as letras, o audiovisual e o teatro, que verte toda esta mestura na súa última obra.

Na butaca, que leva por subtítulo “fantasía n 3 en Dor Maior”, non pode encadrarse en ningún xénero, aínda que a situamos dacabalo entre a poesía, a arte e ata o xornalismo. Son palabras contra a demencia senil, o Alzheimer, esas doenzas que nos ameazan na vellez e que nos afastan do que un día fomos. Este libro, os obxectos convértense nunha obsesión, e teñen un simbolismo claro. A butaca, o televisor, ese cuarto dende o que se ve sempre o mesmo panorama, a ventá… Seguir leyendo “Na butaca: escribir contra o esquecemento”

Como ser muller

Caitlin Moran, autora de "Como ser muller"
Caitlin Moran, autora de “Como ser muller”

Confeso que nunca antes me rira tanto cun libro como ao ler a Caitlin Moran e o seu Como ser muller, traducido ao galego da man da editorial Rinoceronte. Confeso tamén que era un libro que, dende que o vira publicado xa fai uns anos, tiña moitas ganas de lelo, aínda que nunca atopara a oportunidade ata que o vin na miña lingua e me aventurei.

Digo aventurei, e nunca mellor dito, pois descubrín outra forma de ver o feminismo: o de tomalo con humor. Pero ben, poñámonos en situación.

Caitlin Moran é unha recoñecida columnista, entrevistadora e crítica inglesa que se define como feminista dos pés á cabeza, pois como o seu marido lle di a cotío, o feminismo consiste simplemente en “que todo o mundo se comporte educadamente cos demais”. Segundo a autora, que recibiu o premio en 2010 á mellor columnista do ano, se seguísemos esta máxima, non habería machismo, pois todos e todas seriamos iguais. Seguir leyendo “Como ser muller”

Entrevista Ana Cabaleiro: “Todo o que despois vin escrito, xa o levaba aprendido dos contos falados da aldea”

Ana Cabaleiro estréase na literatura con "Sapos e Sereas"
Ana Cabaleiro estréase na literatura con “Sapos e Sereas”

Ana Cabaleiro (Silleda, 1974) vén de debutar na literatura con Sapos e Sereas, un compendio de catro relatos que lle dan una volta de torca a todas as nosas crenzas, aos contos infantís. Ás escrituras bíblicas, mais tamén ás funcións da publicidade no espallamento dos tópicos e as desigualdades sociais. Contra todo isto, os relatos de Ana fomentan a crítica e a reflexión e, como ela ben di, que máis se pode pedir? Xornalista de profesión, Ana Cabaleiro está colleitando un gran éxito con este seu primeiro libro no que se poden ver as influencias de autoras de cabeceira, como Virginia Woolf ou Alice Munro. Uns relatos nos que tamén están presentes as súas orixes rurais e, como non ía ser doutro xeito, esa capacidade innata para fabular. Una voz que tardou en atreverse, pero á que debemos animar a seguir na nosa literatura.

Pregunta (P): Estréaste na literatura co libro de relatos Sapos e Sereas, podes explicarnos o porqué deste título tan suxestivo?

Eu quixen unir o mundo infantil coa pegada que vai deixando no mundo adulto. Por iso o título ten como referencia dous personaxes dos contos infantís, aínda que eu despois lles dou unha voltiña e os traslado ao mundo actual, contemporáneo, a historias do noso día a día. Xogo moito cos estereotipos que os personaxes teñen no noso imaxinario colectivo, e non só os sapos e as sereas, tamén lle dou un meneo a outros, como aos personaxes bíblicos que sobreviven con absoluta normalidade na nosa sociedade, como son os Reis Magos, por exemplo. Este meter os personaxes de sempre en situacións cotiás é unha das cousas que máis está a sorprender ás lectoras e aos lectores. Seguir leyendo “Entrevista Ana Cabaleiro: “Todo o que despois vin escrito, xa o levaba aprendido dos contos falados da aldea””

Historias de galegos extraordinarios

Salvador Rodríguez, autor de "Historias de galegos extraordinarios"
Salvador Rodríguez, autor de “Historias de galegos extraordinarios”

O xornalismo é un oficio que se aprende a base de anos e anos de exercelo. Levar moitas noticias e reportaxes ás costas vén a ser parte do éxito desta profesión. E máis cando combinas o oficio periodístico co de escritor, tal e como fai Salvador Rodríguez Pastoriza (Bueu, 1963) no seu máis recente libro, Historias de galegos extraordinarios. Un exercicio moi interesante que,  cunha técnica semellante á de Liboreiro Blues, consiste en escribir pequenos artigos sobre moitos dos “galegos extraordinarios”. Aos lectores/as pode entrarlles a dúbida de que xentes atoparemos por aquí.

Como ben di Ánxel Vence no prólogo, “o propio das xentes deste país é saírse do común”, motivo polo cal semella que ser galego e ser extraordinario é todo un. Así o demostran todas e cada unha das persoas das que Salvador fala neste novo libro, no que o xornalismo se nota en cada parágrafo, cando se nos falan de fontes escritas, ou mesmo cando el fala con familiares ou persoas que puideron coñecer as xestas ou aventuras que aquí se recollen. Seguir leyendo “Historias de galegos extraordinarios”

Unha verdade amarga

Celia Díaz Núñez, autora de "Unha verdade amarga"
Celia Díaz Núñez, autora de “Unha verdade amarga”

Enfrontarse a un pasado onde a veces xusta recoñecerse. A memoria xóganos malas pasadas. Eses son os temas sobre os que transita a nova novela de Celia Díaz Núñez, que se titula Unha verdade amarga, na que navegan varias personaxes silandeiras e cun pasado de débedas pendentes, amores agochados, aldraxes amoreadas e moitos, quizais demasiados, anos de silencio.

Unha verdade amarga é unha historia que se le rápido, aínda que sosegada debe ser a reflexión que fagamos os lectores tras o seu remate, pois os temas que trata son diversos e con moita repercusión na actualidade. A historia parte da reclamación de Daniel Pereira, quen inicia os trámites para unha demanda de paternidade contra Aurelio Salgado. A partir deste momento, a autora vai alternando a vida destes dous homes, cos de Pilar e Carlos e Aurelio e Marta, cos que se tece un fío invisible que nos leva a ver todo o que agochan as familias ao longo do tempo. Seguir leyendo “Unha verdade amarga”

Blues para Moraima

Miguel Anxo Fernández, autor de "Blues para Moraima"
Miguel Anxo Fernández, autor de “Blues para Moraima”

“Sublebábame agardar á súa morte para ateigalo de loas e homenaxes, como tantas veces se fixera con outros persoeiros da cultura. Con Afonso eu quería chegar a tempo”.

Atendendo á cita anterior xa tod@s saberemos que estamos diante dunha historia sobre a memoria histórica. E indo máis alá, o libro do que está sacada é Blues para Moraima, a recente novela de Miguel Anxo Fernández, coa que o autor vén de gañar o Premio Blanco Amor 2016. E, como nas anteriores novelas do autor nas que a intriga é o eixo condutor, aquí non ía ser menos e preséntanos unha historia na que o pasado e o presente se relacionan e na que os mecanismos literarios se manexan ao detalle para que o lector non queira parar de ler. Quizais esta é a principal virtude, aínda que o libro é moito máis. Seguir leyendo “Blues para Moraima”

A fiestra aberta

Juan Parcero constrúe unha historia diferente na súa segunda novela, "A fiestra aberta"
Juan Parcero constrúe unha historia diferente na súa segunda novela, “A fiestra aberta”

Hai historias que quedan en nós coma o salitre. Antes non o entendía, mais agora que vivo nun pobo mariñeiro doume conta de que o mar é esa forza que nos entristece e que nos alegra a partes iguais, ese tótem que fai que aquilo que vivimos tome máis importancia e que ata os personaxes dos libros se tornen máis reais.

No medio deste mar bravo e fuxidío, mais tamén vigorizante, leo A fiestra aberta, a nova novela do moañés Juan Parcero que sen dúbida veu para cambiarme a vida, e os seus parágrafos para pegarse á miña pel coma o salitre deste mar que describo.

A fiestra aberta é unha historia poderosa, non tanto polo que conta senón máis ben por como o conta, e é aí onde reside o feitizo do autor para levarnos con el e contarnos que o ser humano sempre ten que lidar coa súa propia mente, cos sentimentos e co lugar que o viu nacer e medrar. Aquí observamos a uns personaxes que nos narran unha parte da súa vida, ese momento no que a súa existencia se puxo a proba para facerlles escoller entre o correcto e o incorrecto, mais sen darnos ningunha lección de vida nin moralexa.

Seguir leyendo “A fiestra aberta”

Entrevista Marta Dacosta: “Escribir é estar neste tempo e espazo, crear desde a propia realidade”

Marta Dacosta vén de publicar o poemario "Na casa da avoa"
Marta Dacosta vén de publicar o poemario “Na casa da avoa”

Marta Dacosta é unha poeta reivindicativa, das que recollen a realidade que lles toca vivir e a converten en protesta. Así o fai dende nos recentes versos do poemario Na casa da avoa, unha advertencia de que é necesario que as mulleres tomemos conciencia do lugar que ocupamos no mundo e do moito que fixemos a prol deste sen que antes se nos recoñecese. Marta escribe unha poesía de loita e, por que non dicilo, de carácter político, na que nos fai reflexionar sobre os lugares ocupados no mundo e a invisibilidade das mulleres que son sometidas, en moitos casos, á ditadura da beleza.

Entrevistar a mulleres coma ela nesta páxina é toda unha honra, pois é preciso que deamos a coñecer as iniciativas e as persoas que puxen pola igualdade, pola reflexión e pola erradicación dos roles machistas e patriarcais.

Pregunta (P): A túa poesía é toda ela moi reivindicativa, soñas con cambiar o mundo desde as letras?

Soño con cambiar o mundo. Até diría que para iso me ergo cada mañá. E a escrita é unha actividade máis, unha actividade en que podemos deixarnos levar polo punto de vista dominante ou abrir unha fenda, buscando a complicidade de quen le, convidándoo a ver a realidade con nós. Eu sei ben que a sociedade non se transforma a golpe de versos, mais os versos non deben ser alleos ao que nos preocupa, e teñen a capacidade de conmover. Son unha ferramenta excelente para reflexionar, provocar, sensibilizar.

Seguir leyendo “Entrevista Marta Dacosta: “Escribir é estar neste tempo e espazo, crear desde a propia realidade””

Entrevista Miguel Sande: “Só con poesía e narrativa se pode salvar o xornalismo”

Miguel Sande gañou o Premio García Barros con "A Candidata"
Miguel Sande gañou o Premio García Barros con “A Candidata”

Lin A Candidata recomendada por unha boa amiga lectora, e impactou tanto en min que a definín coma un “disparo na caluga”. Esta descrición gustoulle moito ao seu autor, ao que hoxe entrevisto neste espazo.

Miguel Sande (Arteixo, 1961) é xornalista, poeta e narrador, e con esta última novela vén de gañar o Premio García Barros convocado polo Concello de A Estrada, precisamente cunha proposta híbrida na que están presentes todos os xéneros. Sande demóstranos que a novela bebe da realidade, deste presente e dunha crise que tanto nos afectou e da que aínda sentimos os efectos. Con el é imposible non ver que a literatura sempre ten unha labor social, de cronista, e ata de loita. Coma un disparo na caluga, esa e a sensación que te embarga cando te atreves a transitar por ela, ata que rematas e sentes que algo (ou todo) está a piques de estourar dentro de ti.

Como xornalista, Miguel Sande desempeña o seu traballo na delegación da Mariña lucense no xornal La Voz de Galicia, e recoñece que “só con poesía e narrativa se pde salvar o xornalismo”.

Seguir leyendo “Entrevista Miguel Sande: “Só con poesía e narrativa se pode salvar o xornalismo””

No Día das Letras Galegas, propostas para ler en galego

Conmemoramos o Día das Letras Galegas, unha data na que me mostro moi agradecida por formar parte desta terra que tanto nos deu e da que tanto nos queda aínda que contar. Ao longo destes cincuenta e catro anos nos que xa levamos celebrando esta efeméride, pasaron moitas cousas, unhas veces a favor do galego e outras deturpando o seu uso. Neste sentido, e sen entrar en máis valoracións políticas, destaco fondamente o papel que xoga a literatura para conseguir que poidamos ler historias en galego.

Nun día coma hoxe cómpre lembrar que falar galego é un orgullo e que temos unha literatura con moita saúde e á que agardemos reste moito tempo de vida.

Por iso, dende Lecturafilia, propúxenlle a diversos escritores/as que elixisen tres propostas literarias para esta data. Non importa a época, nin a temática, nin o xénero, nin os porqués. Tan só importa que sexan lecturas que dalgunha forma nos cambien, que nos axuden a reflexionar, a tomar unha decisión, a soñar, a imaxinar, a loitar por un cambio ou simplemente, a pasar un momento agradable. Seguir leyendo “No Día das Letras Galegas, propostas para ler en galego”

O sol do verán

Carlos Casares, autor homenaxeado nas Letras Galegas 2017
Carlos Casares, autor homenaxeado nas Letras Galegas 2017

Carlos Casares, autor ao que este ano se lle dedica o Día das Letras Galegas, destaca pola súa capacidade para novelar unha realidade que se insire no convulso panorama da narrativa de posguerra, e foi dos primeiros en abordar o conflito como tema literario.

Con motivo da efeméride deste 2017, leo de novo a Casares, un home polifacético que foi editor, articulista, escritor de novela adulta e infantil… Estas Letras Galegas coinciden ademais do cincuenta aniversario do seu debut editorial, coa obra Vento ferido. Dende aqueles anos, o autor ourensán xa comeza a ser incluído nesa xeración que se deu en chamar Nova Narrativa Galega, por canto bebía dos novos métodos da novela francesa e se metía de cheo na mente do narrador ao tempo que novelaba as preocupacións do seu tempo.

Abordo esta recensión con moito respecto polo traballo e pola admiración que colleitou Casares, quen foi capaz de abordar os problemas do seu tempo centrándose nas persoas de a pé. Isto é o que destaco tras a lectura d’ O sol do verán, unha das últimas novelas do escritor, na que segue moi presente o tema da liberdade de acción e pensamento e a imposibilidade de lograr conseguir ás veces o que queremos. Seguir leyendo “O sol do verán”

Blog de WordPress.com.

Subir ↑