Juan Parcero constrúe unha historia diferente na súa segunda novela, "A fiestra aberta"
Juan Parcero constrúe unha historia diferente na súa segunda novela, “A fiestra aberta”

Hai historias que quedan en nós coma o salitre. Antes non o entendía, mais agora que vivo nun pobo mariñeiro doume conta de que o mar é esa forza que nos entristece e que nos alegra a partes iguais, ese tótem que fai que aquilo que vivimos tome máis importancia e que ata os personaxes dos libros se tornen máis reais.

No medio deste mar bravo e fuxidío, mais tamén vigorizante, leo A fiestra aberta, a nova novela do moañés Juan Parcero que sen dúbida veu para cambiarme a vida, e os seus parágrafos para pegarse á miña pel coma o salitre deste mar que describo.

A fiestra aberta é unha historia poderosa, non tanto polo que conta senón máis ben por como o conta, e é aí onde reside o feitizo do autor para levarnos con el e contarnos que o ser humano sempre ten que lidar coa súa propia mente, cos sentimentos e co lugar que o viu nacer e medrar. Aquí observamos a uns personaxes que nos narran unha parte da súa vida, ese momento no que a súa existencia se puxo a proba para facerlles escoller entre o correcto e o incorrecto, mais sen darnos ningunha lección de vida nin moralexa.

Atrévome a dicir, e sen temor a equivocarme, que a principal virtude de Parcero é a creación dunhas voces moi potentes: a de Martín Chapela que percorre o acontecido mediante a narración de cartas que poden ser literatura, a de Clara, que seguen o transcorrer sen freo dunha mente entre arrepentida e fuxidía, e a de Luchiño, ese personaxe clave na historia que sofre por non ser quen de ver as cousas con normalidade. Hai algúns personaxes máis, pero esta tríade conforma a tripla versión dos mesmos feitos que se nos contan e cos que teremos que ir completando un crebacabezas que, ao igual que acontecía n’ A Esmorga de Blanco Amor, se intúe dende o comezo, pois a historia camiña por sendas xa antes transitadas por tantos personaxes e que nos levan directamente á nosa realidade máis inmediata.

Non é esta unha novela fácil, e iso foi o que me atraeu dende o mesmo intre no que decidín atreverme con ela. Non é Parcero un autor de finais felices e con ansias dulcificadoras senón que, ao igual que pasa con moitos autores/as na actualidade, deu en falar do que máis preocupa: a crise, o mundo das drogas e desa heroína que matou a tantos mozos e mozas nos anos oitenta, as enfermidades mentais…

Lin moitas historias sobre a crise e sobre o mundo da droga. Porén, non foi senón con esta novela, como me decatei de que nunca antes me sentira tan preto de entender os porqués que levan a unha persoa a somerxerse neste mundo tan negro e tan tentador. Coa voz interior de Clara, e con esa transcrición tan literal do fluír dos seus pensamentos, é cando de verdade chego á conclusión de que nunca antes ninguén fora quen de expresar todo este mundo.

Non podería pechar esta crítica sen antes lembrar un dos tantos parágrafos que me fixeron reler e reler o libro, como se dunha substancia aditiva se tratase. Quizais así é como mellor podo describir o tanto que me gustou.

“Gustáballe a fiestra e o silencio e mirar á rúa en silencio dende a fiestra. Nunca choraba, só falaba ás veces, pero cando o facía falaba moito e trababa a lingua. Parecía que recollía todo na fiestra e no silencio da rúa para despois soltalo todo e a boca non lle respondí como el quixera”.

Ficha técnica

Título: A fiestra aberta

Autor: Juan Parcero

Editorial: Toxosoutos

Año de publicación: 2017

Número de páginas: 157