Buscar

Lecturafilia

"Leer es vivir dos veces"

Categoría

Literatura gallega

Reseñas escritas en gallego sobre libros escritos en esta lengua.

O meu pesadelo favorito

María Solar, autora de "O meu pesadelo favorito"
María Solar, autora de “O meu pesadelo favorito”

María Solar é unha comunicadora nata. Amplamente coñecida por todos e todas é a súa faceta de presentadora da Revista Fin de Semana da TVG, pero tamén destaca na literatura infantil, ámbito no que a crítica a ten loado amplamente. Unha das súas obras máis coñecidas neste terreo é O meu pesadelo favorito, coa que se fixo co Premio Lazarillo 2014.

Esta historia, que se ten traducido xa a moitos idiomas, pode atoparse en galego da man da Editorial Galaxia, que inclúe unhas marabillosas ilustracións da autoría de María Lires. Nela, María Solar incide no tratamento de temáticas profundas explicadas para a infancia, o que non deixa de resultar unha tarefa que se multiplica por dous. Están presentes aquí a diversidade entre os seres humanos (moi necesaria, por certo), a importancia do cariño e do mar, ou o poder dos soños e da imaxinación para pensar situacións fantásticas. Unha manchea de personaxes e situacións divertidísimos compoñen esta novela, que se narra cunha linguaxe que ben pode chegar a pequenos e maiores. Seguir leyendo “O meu pesadelo favorito”

Máis aló do azul e do rosa

Ana Torres Jack, autora de "Máis aló do azul e do rosa"
Ana Torres Jack, autora de “Máis aló do azul e do rosa”

O libro que temos entre mans leva por subtítulo “Como previr a desigualdade de xénero e a violencia machista desde a familia”, e  preséntase como un pequeno manual de reflexión sobre a violencia ás mulleres e o que supón a educación desde as idades máis novas para cambiar certos comportamentos que, non por telos interiorizados,  son menos machistas.

Ana Torres Jack é licenciada en Psicoloxía e conta cun Máster en Medios de Comunicación, e desde 1998 exerce como orientadora educativa, e atesoura moita experiencia no terreo da educación para os máis pequenos e pequenas, tendo publicado series monográficas con enfoque práctico dedicadas á estimulación da intelixencia e o talento, o desenvolvemento físico, emocional e intelectual e a creatividades, entre outros. A modo de guía práctica escribe Máis aló do azul e do rosa, que parte de situacións que ben poderían ser reais e nas que se expoñen certas problemáticas e causas do que é a violencia exercida contra as mulleres. A hipótese é ben clarea: dende a máis tenra infancia, as mulleres estamos sometidas a moitos comportamentos que inciden na desigualdade e que poden derivar no futuro en casos de violencia machista.

Así, na primeira parte explícasenos o concepto sobre o que estamos a falar, para pasar despois a unhas nocións arredor do que podemos facer para educar en igualdade. Pasará despois ao maltrato e ao que supoñen os comportamentos machistas nos menores, os que se poden converter en persoas agresivas e que repiten o que ven na casa. Seguir leyendo “Máis aló do azul e do rosa”

Noire Compostela

Blanca Riestra, autora de "Noire Compostela"
Blanca Riestra, autora de “Noire Compostela”

O xénero negro sempre é mellor  canto máis curtos sexan os capítulos, porque a intensidade mantense en doses pequenas que fan que o lector/a estea en vilo desde o comezo ata o remate.  Esta sensación é a que temos con Noire Compostela, coa que Blanca Riestra gañou o XVI Premio de Novela  por Entregas de La Voz de Galicia.

Noire Compostela ten dúas características que fan dela unha boa representación do xénero policiaco: capítulos curtos e cunhas oracións curtas que manteñen a intriga de páxina en páxina, e o tratamento dun tema xa de por si ben misterioso.

Publicada entre o 1 e o 31 de agosto, esta estrea de Blanca Riestra en lingua galega, indaga nun tema de candente actualidade: a Deep Web, ese terreo escuro da rede onde podemos atopar de todo, sobre todo cousas malignas, como lle acontece aos protagonistas de Noire Compostela. Dise que o 95% das páxinas web están ocultas, e só son accesibles na profundidade, o que non deixa de ser atraínte. Seguir leyendo “Noire Compostela”

Unha lectora fóra do común

Alan Bennet, autor de "Unha lectora fóra do común"
Alan Bennet, autor de “Unha lectora fóra do común”

Hoxe vénme á memoria un día no que unha persoa me preguntou os porqués de que eu lese tanto, de se realmente a lectura ofrece vantaxes. Nese momento fiquei calada, cunha impotencia tal que se viu aumentada cando a mesma persoa me soltou que “ler é unha perda de tempo”. Xa van uns cantos anos, mais agora atopei un libro que lle recomendaría á persoa en cuestión para que soubese en moi poucas páxinas o moito que a lectura pode conseguir.

Unha lectora fóra do común traza con ironía os inicios na lectura dunha raíña que se atopa por casualidade co furgón dunha biblioteca móbil diante do Concello de Westminster. Ela, que nunca antes se caracterizara por ser unha lectora asidua, comeza a coller libros por casualidade, ata converterse nunha lectora habitual

Cunha ironía moi marcada, AlanBennet  traza unha parábola sobre  o que nos sucede á maioría dos lectores, que collemos unha novela como ao azar e rematamos por non saber vivir sen ler. Si, vivir é coma unha adicción, pero debe ser a única que non fai dano. Seguir leyendo “Unha lectora fóra do común”

Os elefantes de Sokúrov

Antón Riveiro Coello, autor de "Os elefantes de Sokúrov"
Antón Riveiro Coello, autor de “Os elefantes de Sokúrov”

Descubrín a maxia da escrita de Antón Riveiro Coello e volvín recuperar a cidade de Compostela na que vivín tantos anos nas páxinas de Os elefantes de Sokúrov. Explícome, deixei xa fai uns anos a Cidade do Apóstolo, na que tantos e bos momentos vivín e á que volvo cada certo tempo, ben sexa fisica ou imaxinariamente. Pois ben, Compostela resulta sempre unha cidade inspiradora, e dela parte o autor limián para crear unha obra sobre a memoria, e na que atopamos continuas e ben claras descricións desta terra tan marabillosa.

En cada unha das letras vemos maxia, palabras que encaixan á perfección nunha historia que é en realidade moitas historias, nas que se mesturan as referencias á cidade, á lingua galega, á memoria, ao amor e ao sexo, á vellez, á crise económica, ao suicidio, á culpa, á arte, á relixión, ao paso do tempo, ao peso da morte… Os elefantes de Sokúrov consta de moitas arestas, de pequenas historias que se desenvolven paseniñamente ata precipitarse nun final sorprendente. Seguir leyendo “Os elefantes de Sokúrov”

A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey

Mary Ann Shaffer e Annie Barrows falan sobre os clubs de lectura con ironía
Mary Ann Shaffer e Annie Barrows falan sobre os clubs de lectura con ironía

O primeiro que chama a atención do libro de Mary Ann Shaffer e Annie Barrows é o seu título, que destaca pola súa rareza e lonxitude. Xa non é o primeiro lector que se pregunta que hai detrás desa sociedade e que é en realidade o pastel de pataca.  Despois hai outro elemento que resulta atractivo: a presenza dun club de lectura onde acoden persoas a falar de libros; e por último, que o libro estea redactado a dúas mans.

Estas son as primeiras ideas que me fixeron decantarme pola lectura deste libro, e cando me somerxín nel os meus mellores desexos comezaron a cumprirse e pouco a pouco a ver os porqués de todas a incógnitas anteriores.

A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey é deses libros que te fai sentir ben, literatura feelgood como se adoita coñecer, e aínda que as vivencias duras da guerra estean presentes, os libros aparecen como unha sorte de garantes da felicidade. Arredor deles nace esa tertulia literaria en Guernsey, primeiro como unha vía de escape  e un mecanismo de defensa nos duros tempos da Segunda Guerra Mundial, e despois como unha rutina e unha forma de xuntárense todos os veciños  e veciñas e falar de libros e da vida en xeral. Seguir leyendo “A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey”

Xeración perdida

Francisco Castro, autor de "Xeración perdida"
Francisco Castro, autor de “Xeración perdida”

Virginia Woolf dixo un día que “nada acontece en realidade ata que non se retén na memoria”. Esta cita é a elixida polo escritor vigués Francisco Castro para iniciar Xeración perdida, unha novela que parte da realidade para recalar na ficción máis verosímil.

A historia que temos entre mans parte precisamente da memoria, da dos libros, dos sabores e dos olores, da oral, desa que queda cando todos nós desaparecemos. Xeración perdida é unha novela que nace como unha lembranza para os que sobreviviron e, sobre todo, para os que non saíron da situación de drogodependencia na que parte da poboación moza caeu ao longo dos anos oitenta. Foron estes uns anos duros, nos que as persoas comezaron a experimentar con algo que aínda non se sabía que era perigoso, nin o alcance real e impacto nas vidas: a heroína.

Seguir leyendo “Xeración perdida”

Do gris ao violeta

O proxecto "Do gris ao violeta" tamén incluíu unha exposición
O proxecto “Do gris ao violeta” tamén incluíu unha exposición

Dise no prólogo do libro Do gris ao violeta, escrito polo alcalde de Pontevedra, que “a historia dunha cidade, a evolución dunha comunidade non se pode escribir sobre o esquecemento das vidas das mulleres que foron as súas protagonistas principais”. Por iso, a recuperación do traballo das mulleres sería algo que debería vir de éxito natural, algo que non acontece así.

No medio dese gris que é a historia das mulleres nas sociedades, dende o Concello de Pontevedra comezaron no 2012 un necesario proxecto de recuperación desas voces e vidas femininas, que contribuíron á creación do imaxinario que hoxe en día é Pontevedra.

Con esa conciencia violeta, coa que todos e todas deberiamos ver a vida, contribuíron varios estudosos e estudosas que quixeron poñer enriba da mesa as imaxes e a historia de quenes nunca terían que pasar desapercibidas.

Seguir leyendo “Do gris ao violeta”

O señor Ibrahim e as flores do Corán

Fotograma do filme no que se basea "O señor Ibrahim e as flores do Corán"
Fotograma do filme no que se basea “O señor Ibrahim e as flores do Corán”

Cando estudaba relixión neses anos de educación secundaria, o profesor falounos dun filme que para el era moi especial. Ante os nosos ollos dubidosos e con ganas de aprender, dedicou dúas clases a proxectarnos o filme de O señor Ibrahim e as flores do Corán. Nel tratábase o tema do multiculturalismo, da relación que nace entre un rapaz xudeu e un ancián musulmán.

A miña mentalidade aínda se estaba formando naqueles anos, e por iso todas as manifestacións culturais recalaban en min coma nunha esponxa que todo o filtra. Por iso esta película quedou no meu imaxinario.

Pasou o tempo e esta semana, o bibliotecario recomendábame o libro no que se base a o filme, escrito polo francés Eric-Emmanuel Schmitt, quen é doutor en filosofía e profesor, aínda que dedica a maior parte da súa vida á escrita e á dramaturxia. A súa novela O señor Ibrahim e as flores do Corán, recuperada ao galego pola editorial Factoria K de Libros, é a máis recoñecida da súa carreira, e ocupou o primeiro posto na lista dos máis vendidos do país galo. Seguir leyendo “O señor Ibrahim e as flores do Corán”

Tes ata as dez

Francisco Castro, autor de "Tes ata as dez"
Francisco Castro, autor de “Tes ata as dez”

Todos agochamos misterios nas nosas vidas. Tes ata as dez, o libro de Francisco Castro publicado en galego pola editorial Galaxia e recentemente traducido ao castelán por Suma de Letras, xoga con esta idea tan universal, xuntando a morte coas preguntas que sempre quedan tras dela.

Digo isto porque toda a novela arranca co pasamento do pai do protagonista, Toni. Este leva unha vida aparentemente tranquila nunha editorial coruñesa. Pero todo o seu pasado vese cuestionado cando esta morte acontece e unha estraña mensaxe entra no seu correo: “Tes ata as dez”. Esas catro palabras volverán tolo a Toni, quen entra no que primeiramente semella un xogo, pero que se converte na intrahistoria da súa familia e, máis concretamente, do seu pai. Seguir leyendo “Tes ata as dez”

As voces da noticia

O escritor Xosé Monteagudo, autor de "As voces da noticia"
O escritor Xosé Monteagudo, autor de “As voces da noticia”

A semana pasada coñecín a escrita de Xosé Monteagudo coa súa recente novela Todo canto fomos. Gustoume tanto, que me levou a indagar máis na súa literatura e a bulir á biblioteca a coller As voces da noticia, novela coa que gañara o Premio Blanco Amor no ano 2002.

Aínda que dista moito da recente novela de Monteagudo, As voces da noticia descobre o potencial dun escritor que seguirei a partir de agora moi de preto. Debido á miña profesión de xornalista, sempre me pareceron moi interesantes as fontes das que parten as noticias, as reportaxes e os demais textos xornalísticos. E é que a miúdo preséntansenos os produtos das investigacións, sen darse de conta de que o proceso é tamén importante.

Xosé Monteagudo ponse na pel dun xornalista ao que lle encargan descubrir o que pasou realmente nunha morte xa pasada tras o falecemento do que foi o asasino nun lugar da provincia de Lugo chamado A Brea.

Seguir leyendo “As voces da noticia”

Todo canto fomos

Xosé Monteagudo, autor de "Todo canto fomos"
Xosé Monteagudo, autor de “Todo canto fomos”

“Ás veces pregúntome que misteriosas propiedades ten o tempo para que, sen que nada cambie, todo sexa diferente”.

Para coñecer o noso presente é preciso que sempre botemos a nosa vista atrás, cara ese pasado que nos precede e que nos inflúe máis directamente do que pensamos. Ata chegar ao que hoxe somos, os nosos antepasados tiveron que transitar por uns camiños non sempre doados.

Sobre esta interacción entre o pasado e o presente e a nosa historia reflexiona o escritor Xosé Monteagudo na súa última novela titulada precisamente Todo canto fomos, a cal percorre moitas das arestas da historia galega do pasado século. Ese presente aparécenos da man dun escritor de novelas policiais que amence un día coa noticia da morte da súa nai e que descobre que na vida da súa nai atópanse agochadas certas mentiras obrigadas polo tempo vivido. Este home, afincado en Londres, volve á súa Pontevedra natal para levar consigo uns escritos cos que descubrirá o seu pasado e novelará no seu próximo libro. Seguir leyendo “Todo canto fomos”

Homenaxe da poesía galega a Lorca

Federico García Lorca nunha visita a Betanzos en maio do 1932
Federico García Lorca nunha visita a Betanzos en maio do 1932

A poesía une camiños, une ás mentes máis sentidas dunha lingua e dun país. Por iso, aínda que non por ser menos estraño, nace o libro 6 poemas 6. Homenaxe a Federico García Lorca, unha preciosa edición de Biblos que se configurou contando coa colaboración de nada máis e nada menos que trinta e seis poetas das catro provincias de Galicia. O fin? Realizar unha homenaxe aos Seis poemas galegos publicados por Lorca, e con motivo do centenario da primeira visita do poeta granadino a Galicia no ano 1916. Tamén é este ano o do oitenta aniversario do seu fusilamento, que coincide co do editor Anxel Casal, que foi quen primeiro se lanzou a publicar o poemario do gran poeta en galego.

Unha serie de efemérides coinciden no tempo, e con ese afán de oportunidade nace o poemario que temos entre mans, conformado en seis grupos, e nos que hai seis poemas conxuntos e un de cada un dos autores/as participantes, que representan o mellor da poesía actual de hoxe. E entre poema e poema, ilustracións marabillosas de artistas e pintores/as galegos. Como vemos, unha obra moi da casa. Seguir leyendo “Homenaxe da poesía galega a Lorca”

Memoria de cidades sen luz

Inma López Silva, autora de "Memoria de cidades sen luz"
Inma López Silva, autora de “Memoria de cidades sen luz”

Dende que teño uso de razón levo lido moitas novelas sobre a Guerra Civil e sobre as súas cruentas consecuencias entre a poboación: os asasinatos, a falta de liberdades, o sentimento de medo e o exilio interior e exterior. Estes efectos están presentes nos libros que tratan esta temática, mais quizais poucos se atreven a facelo dende a perspectiva da mirada da infancia. A guerra rouba moitas cousas, e afecta á memoria, aos recordos e lembranzas.

Inma López Silva non só se atreveu, senón que tamén o fixo coa súa pluma maxistral. Memoria de cidades sen luz, Premio Blanco Amor no ano 2007, non deixa de ser unha novela sobre a memoria, sobre eses tempos pasados que parece que se foron pero sempre volven. O protagonista ve un día como toda a súa familia é asasinada, mentres el logra agocharse debaixo da cama e ver os feitos a través dos flecos do cobertor. Nese momento é salvado por unha muller que se chama Lucía, coa que emprende un camiño de fuxida arredor de varias capitais como A Coruña, Barcelona, París ou Bos Aires.

Seguir leyendo “Memoria de cidades sen luz”

Blog de WordPress.com.

Subir ↑