Vento na cara

Juan Parcero, autor de "Vento na cara"

Hai vilas máxicas que nacen na cabeza dun autor, vilas con nomes que non existen pero que nos levan de cheo a referentes xa coñecidos, como acontece co Macondo de Gabriel García Márquez, coa Comala de Juan Rulfo, a Vetusta de Leopoldo Alas ‘Clarín’ ou coa Auria, de Eduardo Blanco Amor. Na contemporaneidade hai escritores que se atreven a xogar cos referentes máis inmediatos e poñen en marcha o maxín para idear un lugar que é pero non é. Esta tarefa foi a que levou a cabo Juan Parcero, un escritor que leva a súa Moaña natal no corazón e a traslada á literatura baixo o nome de Aferróns.

Tal e como viramos na súa anterior novela, A fiestra aberta, agora este lugar volve ser o escenario de Vento na cara, ata o estremo que os personaxes se debaten cun espazo máxico e á vez terrorífico, portador de grandes males. Aferróns soa ao vento mariñeiro, a norte, e diso trata precisamente o novo libro de Parcero, que segue a temática dos anteriores aínda que cun estilo moito menos arriscado.

“Esa voz saía de miles: era a voz do pobo, do seu pobo, daquel pobo entre o mar e o monte, nas ladeiras dos barrancos e invadindo a praia, unha illa, sen facer falla que estivese rodeada de auga. E ese pobo era o que o exhortaba a non ser coma un can, a non caer no pecado da preguiza, a seguir a corrente, a producir. En silencio, o pobo falaba, Aferróns falaba”.

Esta novela é intensa, aínda que a diferenza d’ A fiestra non consegue impactar tan de cheo no lector. Nela Parcero conta como lle muda a vida a Cándido da Vila, unha vez que atopa morto por suicidio ao seu irmán. A partir de aí xérase unha conexión moi intensa entre o pasado e presente e todos os sucesos se desenvolven en bucle, sobre todo os negativos. Aínda que a novela está moi coidada estilisticamente, botei en falta esa voz interna dos personaxes, ese monólogo interior maxistralmente creado na anterior.

A morte é o tema que está detrás do argumento, a morte que inflúe sempre o sentimento máis físico. O sufrimento polo abandono dun ser querido, a perda dun irmán como unha tristura nunca antes sentida, que leva a ver que o pasado vai ficar pouco a pouco soterrado. Pero tamén é a historia dos lugares que salvan, dese vento que che dá na cara e che abre a vista a un horizonte novo. E con este vento tamén a descuberta do medo á vida.

Ficha técnica

Vento na cara- Juan ParceroTítulo: Vento na cara

Autor: Juan Parcero

Editorial: Toxosoutos

Ano de publicación: 2018

Número de páxinas: 119

Escrito por

Graduada en periodismo y enamorada de la lectura y la cultura. Porque leer nos hace mejores personas.

Si te ha gustado este artículo y quieres dejar tu opinión, encantada de leerte!

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s