Buscar

Lecturafilia

"Leer es vivir dos veces"

Etiqueta

literatura galega

Non hai luz sen escuridade

Andrea Barreira, autora de "Non hai luz sen escuridade"
Andrea Barreira, autora de “Non hai luz sen escuridade”

Fan falta libros que nos lembren que as nosas vidas están ateigadas de momentos malos e bos, pero que depende dos anteollos que poñamos veremos o lado máis ou menos positivo. Que a vida depende, en boa maneira, da cara coa que a afrontes, é unha idea que se adoita defender, pero que non sempre se ten clara.

Nun período tan decisivo como a adolescencia, é de aplaudir que existan iniciativas que incidan nese incremento da seguridade e da autoestima, tal e como fai Andrea Barreira Freije no seu libro Non hai luz sen escuridade. Nel, coas fórmulas do xénero fantástico, preséntanos a Lea, unha feiticeira das tebras  que vive entre a escuridade e o frío, e que debe ir na procura dun dragón a quen debe domar, e co que así incrementará os seus poderes. Nese camiño, no que pasará por moitas fases e lugares, decatarase que todo o que realmente busca se atopa en si mesma, e que só ten que frear un momento e facer unha introspección. Seguir leyendo “Non hai luz sen escuridade”

Querido H.P. Lovecraft

Antonio Manuel Fraga, autor de "Querido H.P. Lovecraft"
Antonio Manuel Fraga, autor de “Querido H.P. Lovecraft”

Hai estreas literarias que están predestinadas a triunfar. Ese é o caso de Antonio Manuel Fraga, escritor moi recoñecido polos seus libros infantís e xuvenís, que se aventurou cunha historia a cabalo entre os xéneros fantástico, a biografía, e a novela confesional. E vaia resultado. Querido H.P. Lovecraft foi merecedor do I Premio Antón Risco de Literatura Fantástica convocado pola editorial Urco en colaboración con outras entidades. Por se este galardón non fose suficiente, fai pouco vén de concedérselle o Premio da Crítica de Galicia, e neste ambiente de euforia descubro ao Lovecraft visto doutro xeito.

Querido H.P. Lovecraft é unha noveliña moi intensa, nela cúmprese esa máxima de que o bo, se breve, dúas veces bo, pois con tan só 150 páxinas consegue evocar unha historia que nos ofrece o mellor de Lovecraft e do seu amigo, Robert E. Howard. Partindo dunha carta real, o autor artella unha correspondencia na que Howard se dirixe ao seu amigo para contarlle os sucesos que o levarán ao suicidio. O xogo que se nos plantexa é moi interesante, pois xa dende as primeiras liñas sabemos o final, pero seguimos pegados ao libro por recoñecer os porqués. Seguir leyendo “Querido H.P. Lovecraft”

Na butaca: escribir contra o esquecemento

sther f. carrodeguas escribe "Na butaca", un experimento literario contra o esquecemento
sther f. carrodeguas escribe “Na butaca”, un experimento literario contra o esquecemento

Contra o esquecemento, aínda quedan as letras. Ou mellor dito, é o único que realmente pode quedar cando todo semella caer pola borda. Diso é consciente sther f.carrodeguas, unha artista multidisciplinar, que se formou entre as letras, o audiovisual e o teatro, que verte toda esta mestura na súa última obra.

Na butaca, que leva por subtítulo “fantasía n 3 en Dor Maior”, non pode encadrarse en ningún xénero, aínda que a situamos dacabalo entre a poesía, a arte e ata o xornalismo. Son palabras contra a demencia senil, o Alzheimer, esas doenzas que nos ameazan na vellez e que nos afastan do que un día fomos. Este libro, os obxectos convértense nunha obsesión, e teñen un simbolismo claro. A butaca, o televisor, ese cuarto dende o que se ve sempre o mesmo panorama, a ventá… Seguir leyendo “Na butaca: escribir contra o esquecemento”

Cunqueiro: A fabulación sen artificios (por Juan Parcero)

PRESENTACIÓN

Está ben ler, aínda que sexan libros de Rowling, pero non nos confundamos, nisto hai clases. Un paralelismo: ver a tele pode ser bo ou pode ser un exercicio de baldío paso do tempo. Gran Hermano ou Sálvame arrasan, pero La2 marcou un fito de audiencia con “A morte tiña un prezo”. Qué é mellor? Dende a subxectividade do gusto persoal calquera das opcións é boa, dende o punto de vista cultural, non. Tentaremos, pois, mostrar libros e autores recoñecidos universalmente polo seu achego ás letras, ao noso modo de ver a vida e o mundo que nos rodea e nos asolaga, mais que pensamos non esquecidos, pero si faltos do recoñecemento que merecen, sobre todo por parte de novos lectores. E se conseguimos un só novo lector para Cunqueiro, o noso elixido nesta ocasión, considerarémolo un trunfo. E non buscamos un recoñecemento dos medios nin masivo. Sinxelamente agardamos que a maxia de agarrar un libro, abrir as páxinas e ler o contido das mesmas, ese exercicio esquecido e desprezado, volva ter sentido, cambie os nosos puntos de vista, nos converta en máis escépticos, menos dogmáticos, máis inseguros, menos prepotentes. Porque veremos que todo está escrito, que cada feito que pensamos novidade está pasado a letra escrita dende fai séculos por xente coma nós, que sufría, choraba, gozaba… pero que tiña o talento inmenso e o interese inaprazable de transmitir o seu sentir.

Seguir leyendo “Cunqueiro: A fabulación sen artificios (por Juan Parcero)”

Entrevista Cris Pavón: “Xa abonda coa historia do amor romántico escravizante no que te tes que manter casta e pura”

Cris Pavón iníciase na literatura con "Sangue 12", unha novela sobre vampiros, tecnoloxía e feminismo
Cris Pavón iníciase na literatura con “Sangue 12”, unha novela sobre vampiros, tecnoloxía e feminismo

Cris Pavón escribiu unha historia de vampiros, feminismo, tecnoloxía, e a cabalo entre dous séculos. Sangue 12, publicado por Urco Editora xa fai uns anos, é un libro protagonizado por adolescentes pero que ben pode facer reflexionar a todo o lectorado que se achegue a el. Con este arranque no panorama literario galego, esta profesora de informática vén para quedarse, e así o demostrará coa segunda publicación, que sairá este outono e que se titula Limiar de conciencia.

Defensora dos dereitos das mulleres, confesa que aínda queda moito por camiñar, e que é necesario que vaiamos deixando a un lado a crenza no amor romántico, ese que escraviza ás persoas. Cun tratamento orixinal e atrevido, Sangue 12 era a novela que facía falta na nosa literatura contemporánea.

Pregunta (P): Como xorde unha historia de vampiros, tecnoloxía e feminismo?

Son temas cotiáns, mesmo o dos vampiros, que xa non son tan nocturnos como adoitaban.

Quería ir do século XIX ao XXI, da primeira Revolución industrial ao teléfono móbil. Unha vampira era alguén perfecto para percorrer ese período de dous séculos, e que amais, pola súa condición de muller, vai experimentar en primeira persoa do  feminino os usos da sociedade patriarcal.

Seguir leyendo “Entrevista Cris Pavón: “Xa abonda coa historia do amor romántico escravizante no que te tes que manter casta e pura””

“Sangue 12”, unha historia vampírica e feminista

Cris Pavón é autora de "Sangue 12"
Cris Pavón é autora de “Sangue 12”

Non hai nada máis atraínte para min que atoparme con historias que se presentan como raras, xa que iso simboliza que vou atopar algo diferente e case sempre, unha forma de literatura novidosa.  A orixinalidade no tema e no seu tratamento é a característica que máis destaca en Sangue 12, novela coa que a coruñesa Cris Pavón se inicia na literatura.

Nesta novela mestúrase o real co onírico e os séculos XIX e XXI, onde se nos conta unha historia vampírica que non é a mítica de Crepúsculo, senón que nos leva á reflexión sobre a propia identidade.

Nela atopamos a unha rapaza adolescente, sempre pendente do móbil, que se atopa un día con outra moza de aspecto estraño e anacrónico nun autobús nun día rutineiro. Cunha narración en primeira persoa, irémonos somerxendo nos pensamentos máis íntimos desta moza que busca a súa forma de ser nun mundo tan complexo coma o de hoxe en día. Mais, a aparente calma que ela vive co seu teléfono virase interrompida pola adrenalina que lle produce estar preto da rapaza misteriosa do autobús. E, pouco a pouco, iremos coñecendo unha historia de trazos vampíricos, pero cun ingrediente orixinal: a presenza da reflexión sobre o papel de ser muller en dous tempos diferentes, o mundo da tecnoloxía e a eclosión da soidade, e mesmo as desvantaxes de medrar e deixar a infancia atrás. Seguir leyendo ““Sangue 12”, unha historia vampírica e feminista”

Blues para Moraima

Miguel Anxo Fernández, autor de "Blues para Moraima"
Miguel Anxo Fernández, autor de “Blues para Moraima”

“Sublebábame agardar á súa morte para ateigalo de loas e homenaxes, como tantas veces se fixera con outros persoeiros da cultura. Con Afonso eu quería chegar a tempo”.

Atendendo á cita anterior xa tod@s saberemos que estamos diante dunha historia sobre a memoria histórica. E indo máis alá, o libro do que está sacada é Blues para Moraima, a recente novela de Miguel Anxo Fernández, coa que o autor vén de gañar o Premio Blanco Amor 2016. E, como nas anteriores novelas do autor nas que a intriga é o eixo condutor, aquí non ía ser menos e preséntanos unha historia na que o pasado e o presente se relacionan e na que os mecanismos literarios se manexan ao detalle para que o lector non queira parar de ler. Quizais esta é a principal virtude, aínda que o libro é moito máis. Seguir leyendo “Blues para Moraima”

O sol do verán

Carlos Casares, autor homenaxeado nas Letras Galegas 2017
Carlos Casares, autor homenaxeado nas Letras Galegas 2017

Carlos Casares, autor ao que este ano se lle dedica o Día das Letras Galegas, destaca pola súa capacidade para novelar unha realidade que se insire no convulso panorama da narrativa de posguerra, e foi dos primeiros en abordar o conflito como tema literario.

Con motivo da efeméride deste 2017, leo de novo a Casares, un home polifacético que foi editor, articulista, escritor de novela adulta e infantil… Estas Letras Galegas coinciden ademais do cincuenta aniversario do seu debut editorial, coa obra Vento ferido. Dende aqueles anos, o autor ourensán xa comeza a ser incluído nesa xeración que se deu en chamar Nova Narrativa Galega, por canto bebía dos novos métodos da novela francesa e se metía de cheo na mente do narrador ao tempo que novelaba as preocupacións do seu tempo.

Abordo esta recensión con moito respecto polo traballo e pola admiración que colleitou Casares, quen foi capaz de abordar os problemas do seu tempo centrándose nas persoas de a pé. Isto é o que destaco tras a lectura d’ O sol do verán, unha das últimas novelas do escritor, na que segue moi presente o tema da liberdade de acción e pensamento e a imposibilidade de lograr conseguir ás veces o que queremos. Seguir leyendo “O sol do verán”

Os nenos da varíola

María Solar, autora de "Os nenos da varíola"
María Solar, autora de “Os nenos da varíola”

Botar a vista ao pasado para recordar certos feitos nunca está de máis. Eu diría que cada certo tempo deberiamos de virar a cabeza para ver os porqués do que realmente somos. Esta visión ben puidera facerse sobre todo no ámbito da medicina, onde se avanzou tanto que hoxe moitos pensamos que sempre foi así, como acontece co caso da varíola.

A xornalista e escritora galega, María Solar, volve na súa última novela a ese momento de comezos do século XIX, concretamente ao 1803, cando un total de vinte e dous nenos son embarcados na Coruña para levar a vacina da varíola cara América. E  por iso recupera a historia dunha das maiores fazañas médicas da humanidade, que foi o comezo da erradicación desta enfermidade, que se produciu no ano 1980, cando a OMS declarou o planeta libre dela.

Pero antes de que iso acontecese, moitas persoas tiveron que loitar contra vento e marea para levar os métodos científicos á realidade, aínda contra sectores tan potente como a Igrexa. Antes, moito antes, a peste acababa coa vida de moitas persoas, tal e como se describe na novela:

“Unha peste terrible e temible. Contábase de familias enteiras en que todos os seus membros foron caendo un tras outros, aldeas, vilas cheas de contaxios en que xa ninguén quería entrar para ir vender. Persoas feitas monstros, sen un centímetro de pel sen pústulas e pus, ata dentro da boca, dentro dos ollos. Horrible”· Seguir leyendo “Os nenos da varíola”

A candidata

Miguel Sande, autor de "A candidata"
Miguel Sande, autor de “A candidata”

Gravar ou escribir para acreditar que o que nos sucede é real. Falar diante dunha cámara para testemuñar que un día nos ocorreu algo insólito e que cambiou o sentido da nosa vida. Verter os nosos sentimentos diante dun micro, que nos axude a comprender quen somos realmente tras esta crise que nos afoga.

Con este exercicio xoga Miguel Sande no seu recente libro, A candidata, unha novela curta sobre a crise e a violencia machista. Unha historia cun estilo breve e tan impactante coma o disparo dunha bala, que arremete de cheo contra a nosa caluga sen darnos tempo a reaccionar. Acaso non foi exactamente o que fixo a chegada da crise económica en moitas familias?

A candidata foi merecedora do Premio García Barros 2016, convocado polo Concello de A Estrada, e nela a crise proxéctase coma o gran tema detrás do que atopamos as realidades cotiás do día a día. Pero, o que Miguel Sande fai moi ben é explicar con metáforas e comparacións a chegada silenciosa da crise, que chegou coma  un gran naufraxio: Seguir leyendo “A candidata”

A soidade das medusas

Iria Collazo López, autora de "A soidade das medusas"
Iria Collazo López, autora de “A soidade das medusas”

“Só. Illado nun mar de edificios, sen faro ningún que procurar”. Fálanos aquí unha voz narradora que describe a soidade que sente un escritor que está pechado contra a súa vontade nun apartamento no medio dun mar de rañaceos. Con el comeza a nova novela de Iria Collazo López. Digo novela á mantenta, porque xa sei que moitos me han dicir que se trata dunha compilación de relatos. Explicarei entón este “erro” deliberado.

A soidade das medusas está concibido como un libro de seis relatos, nos que se narran desde distintas ópticas as historias dunhas personaxes que teñen como eixo común a soidade, e como este sentimento atrapa as nosas vidas nalgún momento. Son historias que aparentemente non teñen nada que ver, mais que se un le atentamente pode decatarse rapidamente de que ben poderían ser parte dunha novela, e relacionarse entre elas. Non en van hai certas pistas que nos remiten duns relatos a outros. Seguir leyendo “A soidade das medusas”

Nordeste

A primeira novela de Daniel Asorey é "Nordeste"
A primeira novela de Daniel Asorey é “Nordeste”

Somerxerse no Nordeste de Daniel Asorey resulta una experiencia perigosa e revolucionaria. Nesta primeira novela, o autor fálanos da loita das mulleres por acadar o mesmo estatus que os homes, e tamén explora esoutra parte do ser humano que desde sempre loitou por eliminar as barreiras entre as clases máis ricas e os desclasados.

Vexamos. Esta novela,merecedora do Premio de Narrativa Breve Repsol 2016, conserva un estilo breve, conciso, e intenso, tan intenso que impacta coma unha bala no corazón. A dureza dos feitos que conta parte dunha realidade: o asasinato dos cangaceiros, a banda salteadora máis grande do Brasil, no ano 1938 a mans da policía. Nesta banda estaba María Bonita, muller que loitaba dobremente, polos dereitos dos pobres e polos das mulleres nun mundo machista. A trama inclúe en capítulos alternos as historias de María Bonita, a xornalista Matilda, e Carme de Candingas, vedora maior da Repúblicas das Santas Irmandades da Galiza que visita anos antes as colonias que posúe a súa patria no Nordeste brasileiro. Parecerán tres historias que non teñen moito que ver, mais axiña descubrimos a súa intensa relación, e a confirmación de que en todos os sucesos o pasado ten moito que ver. Seguir leyendo “Nordeste”

Os elefantes de Sokúrov

Antón Riveiro Coello, autor de "Os elefantes de Sokúrov"
Antón Riveiro Coello, autor de “Os elefantes de Sokúrov”

Descubrín a maxia da escrita de Antón Riveiro Coello e volvín recuperar a cidade de Compostela na que vivín tantos anos nas páxinas de Os elefantes de Sokúrov. Explícome, deixei xa fai uns anos a Cidade do Apóstolo, na que tantos e bos momentos vivín e á que volvo cada certo tempo, ben sexa fisica ou imaxinariamente. Pois ben, Compostela resulta sempre unha cidade inspiradora, e dela parte o autor limián para crear unha obra sobre a memoria, e na que atopamos continuas e ben claras descricións desta terra tan marabillosa.

En cada unha das letras vemos maxia, palabras que encaixan á perfección nunha historia que é en realidade moitas historias, nas que se mesturan as referencias á cidade, á lingua galega, á memoria, ao amor e ao sexo, á vellez, á crise económica, ao suicidio, á culpa, á arte, á relixión, ao paso do tempo, ao peso da morte… Os elefantes de Sokúrov consta de moitas arestas, de pequenas historias que se desenvolven paseniñamente ata precipitarse nun final sorprendente. Seguir leyendo “Os elefantes de Sokúrov”

Entrevista Francisco Castro: “El Amor es lo que mueve el mundo y no hay otro tema más importante”

El escritor Francisco Castro
El escritor Francisco Castro

Francisco Castro es un vigués, ex profesor de filosofía y editor, pero es también el fenómeno editorial gallego, un ejemplo de que nuestra literatura tiene mucho que demostrar al mundo. En sus libros, las historias enganchan de una forma impensable, debido al manejo de los mecanismos de la intriga y de la economía lingüística.

Vigués de fuertes raíces gallegas, defiende a ultranza el valor de la literatura como un mecanismo que siempre tiene que comunicar algo y no dejar indemne al lector/a. En este sentido, no puedo parar de recordar cuando un día le comenté que su Xeración perdida era un libro diferente, y él me respondió que “como decía Saramago eso es lo mejor que le pueden decir a un escritor, que su libro es diferente”.

Muy activo en las redes sociales, este año ha publicado Amor é una palabra coma outra calquera en gallego y ha visto traducida su exitosa novela Tienes hasta las diez al castellano, en cuya promoción se encuentra inmerso. Y como no, su trabajo sigue, y nos confiesa que ya está ultimando dos nuevas historias.

Pregunta (P): Recientemente ha sido publicada en español una de tus novelas exitosas, Tienes hasta las diez, ¿qué acogida está teniendo?

Está siendo espectacular. Todos los días me sorprendo con una nueva reseña positiva. Los lectores y las lectoras están respondiendo de una forma increíble.

(P): La literatura y el periodismo aparecen de forma protagonista en tu novela, ¿qué papel juegan estas dos disciplinas en tu vida?

Mucha. En algún  momento de mi vida pensé en ser periodista. Y aunque después mi vida profesional fue por otros derroteros, lo cierto es que llevo desde los 18 años escribiendo en prensa, participando en programas de radio, de televisión. Así que estoy de alguna forma en el periodismo. Después, ya hablando como ciudadano, creo que tenemos que recuperar, en la medida de  lo posible, ese periodismo incisivo que le metía miedo al poder, que lo controlaba y que, de alguna forma, le sacaba los colores. Y el papel de la literatura en mi vida es algo muy obvio. La literatura ES mi vida.

Seguir leyendo “Entrevista Francisco Castro: “El Amor es lo que mueve el mundo y no hay otro tema más importante””

Blog de WordPress.com.

Subir ↑